Verzekeraar zorgt voor onnodige ziekenhuisopname
In de media hoor je voortdurend dat ziekenhuizen in financiële problemen zitten en dat er enorme wachtlijsten zijn. Toch houden een paar duidend patiënten per jaar volstrekt onnodig een ziekenhuisbed bezet. Waanzin, geld verslindend en niet in het belang van de patiënt.
Zonder tussenkomst van Kassa zou mevrouw van de Graaf volstrekt onnodig 2 weken een ziekenhuisbed in beslag hebben moeten nemen voor een infuus. Gelukkig waren verzekeraar CZ en het Maxima Medisch Centrum uiteindelijk toch bereid de opname stop te zetten en de behandeling thuis voort te zetten zoals dat voorheen ook gebeurde.
Het huidige systeem van vergoedingen in de gezondheidszorg zit heel erg ingewikkeld in elkaar. Jaarlijks maken ziekenhuizen en zorgverzekeringen begrotingsafspraken over de te verwachten specialistische behandelingen zoals `ziekenhuis-verplaatste zorg`. Dat is medisch specialistische hulp die buiten het ziekenhuis plaatsvindt. Het ziekenhuis schat wat de kosten daarvan zullen zijn en krijgt daar budget voor van de verzekeraars. Voor de opname van patiënten wordt weer een ander budget vertrekt. Er wordt dus onderscheid gemaakt tussen de vergoeding voor opname en voor andere medische handelingen. Het kan dan zo zijn dat het potje van het ziekenhuis voor opname nog niet leeg is maar er geen geld meer is andere behandeling. Als zich moeilijkheden voordoen over vergoeden, moeten zorgverzekeraar en ziekenhuis opnieuw met elkaar gaan overleggen want de patiënt zou hier nooit de dupe van mogen worden.
Nou zegt het College van Zorgverzekeringen dat alle `ziekenhuis-verplaatste zorg` die thuis plaatsvindt uit het speciale daarvoor bestemde budget van het ziekenhuis moet worden betaald en niet nog eens achteraf kan worden gedeclareerd bij de ziektekosten-verzekeraar want dan wordt er dubbel voor betaald. Ziekenhuizen hebben daar immers vooraf al geld voor gekregen.
Meneer Schrijvers, hoogleraar Volksgezondheid aan het Universitair Medisch Centrum Utrecht, vindt dat een onjuiste interpretatie. Medische zorg die mensen thuis ondergaan, is altijd een "co-productie" met bijvoorbeeld thuiszorg, huisarts en wijkverpleegkundige. Het is dus zeker niet alleen de medisch specialist en daarmee het ziekenhuis die op de kosten kan worden aangesproken. De betrokken partijen moeten goede afspraken maken en overleggen als er problemen ontstaan.
Komend jaar wordt er begonnen met de invoering van een nieuw systeem (DBC-systeem) waarbij het niet meer uitmaakt of een patiënt wordt opgenomen of niet. Er wordt dan gekeken per behandeling wat er allemaal nodig is en dat is veel gerichter en duidelijker. Maar inventariseer voorlopig nog welke zorgverzekering wat biedt. Kijk dus niet alleen naar de nominale premie maar naar de dekkingsvoorwaarden.
Een patiënte met posttraumatische dystrofie moet eens per jaar veertien dagen aan een infuus om mannitol in haar bloed te brengen. Tot dit jaar kon ze gewoon doorwerken met het pompje in haar arm. Maar omdat de verzekeraar het pompje niet meer vergoed, moet ze nu twee weken in het ziekenhuis liggen. Een behandeling die een stuk duurder uitpakt.
